لافکادیو

برون شو ای غم از سینه که لطف یار می آید

 تو هم ای دل ز من گم شو که آن دلدار می آید

نگویم یار را شادی که از شادی گذشتست او

 مرا از فرط عشق او زشادی عار می آید

مسلمانان ، مسلمانان ، مسلمانی ز سر گیرید

 که کفر از شرم یار من مسلمان وار می آید

چه نور است این چه تاب است این چه ماه و آفتاب است این

 مگر آن یار خلوت جو ز کوه وغار می آید

در و دیوار این سینه همی درد ز انبوهی

 علم هاتان نگون گردد که آن بسیار می آید

غلط گفتم ، غلط گفتم ، که این اوراق شعر من

ز شرم آن پری چهره به استغفار می آید